Single maar nooit echt eenzaam geweest.

Het is inmiddels al meer dan een jaar geleden dat ik een relatie had, en eerlijk? Het bevalt me eigenlijk wel. Ik heb de tijd gehad om mijn eigen ritme te vinden, mijn eigen keuzes te maken en te ontdekken waar ik nu écht blij van word. Ik ben niet op zoek uit een soort leegte of radeloosheid, mijn leven is al vol, bruisend en waardevol van zichzelf.

Ik geniet van de kleine dingen, van mijn vrienden en van de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Maar, ondanks dat ik die onafhankelijkheid koester, weet ik ook dat gedeelde vreugde dubbele vreugde is. Hoe fijn het ook is om alleen naar een film te kijken of een wandeling te maken, het wordt net dat beetje mooier als er een lieve jongen naast me loopt. Iemand met wie ik kan lachen tot mijn kaken pijn doen, die me een knuffel geeft na een lange dag, en met wie ik de avonturen van het leven kan delen. 

Ik wacht niet op iemand die me 'redt', maar op iemand die me aanvult. Een maatje dat begrijpt dat ik mijn eigen leven heb, maar die het fantastisch vindt om daar onderdeel van te zijn, net zoals ik dat bij hem wil. Tot die tijd blijf ik volop genieten, want het leven is te mooi om op pauze te zetten. Maar als die ene lieve jongen voorbijkomt, schuif ik met liefde een stukje op de bank op.